შემოგვიერთდით!

საჯარო წერილები

"ჩემი გარდაცვალების ათი წლისთავი ხდება, თუმცა ამ ბარათს იმიტომ არ ვწერ, რომ საიქიო ცხოვრებაზე გიამბოთ. ჩემი დიდი სიყვარულის ისტორიას მოვყვები, რათა იცოდეთ, რომ ადამიანთან ერთად სიყვარული არ კვდება...
ზამთარში გავიცანი. თბილისისთვის უჩვეულოდ სუსხიან საღამოს, როცა ძველ მეგობრებთან ერთად ახალ წელს ვხვდებოდით... იმ საღამოს კი მივხვდი, რომ თურმე ამ შეხვედრისთვის ვემზადებოდი.
მიჭირს იმის ახსნა, როგორი იყო, რადგან სიტყვები "ერთადერთი" ან "სანუკვარი" მხოლოდ ცოცხლებისთვის არის მნიშვნელოვანი, აქ კი შეგიძლია უბრალოდ თქვა "ის ჩემი სიზმარი იყო" და ყველაფერი გასაგები იქნება.
ჰო, ეს 31 დეკემბერს მოხდა. დავინახე თუ არა, მივხვდი, რომ დავიღუპე! მარტო რომ მოსულიყო, შეიძლება პირველივე წუთს გამოვლაპარაკებოდი, მაგრამ ის ჩემს მეგობართან ერთად მოვიდა. ერთმანეთი სამიოდე კვირის წინ გაიცნეს, ჩემი მეგობარი ბევრს ჰყვებოდა მასზე.
როცა საათმა თორმეტჯერ ჩამოჰკრა და სადღეგრძელოებიც შეისვა, ფანჯარასთან მივედი. ჩემი სუნთქვისგან მინა დაიორთქლა, მეც ავიღე და საჩვენებელი თითით მივაწერე: "მიყვარხარ!" მერე ადგილს დავუბრუნდი. წარწერა ორიოდე წუთში გაქრა... ლხინი გაჩაღდა. ფანჯარასთან ერთი საათის შემდეგ მივედი, დავაორთქლე და დავინახე წარწერა: "მეც". ვიგრძენი, რამდენიმე წამით როგორ გამიჩერდა გული და მომეკვეთა ფეხები.
ყველაფერი, რაც ჩემს ცხოვრებაში მანამდე მოხდა, მხოლოდ ფონი იყო... ჩემი სიცოცხლე იმ ღამეს დაიწყო... მისიც, რადგან ეს მის თვალებში დავინახე.
ორ იანვარს უკვე ერთად ვიყავით, ჩემს პატარა ბინაში და მომავლის გეგმებს ვაწყობდით. შეჭირხლულ მინაზე წერა ჩვევად გვექცა. ერთხელ დავუწერე: "შენ ჩემი სიზმარი ხარ". მიპასუხა: "ოღონდ არ გაიღვიძო". ყველაზე სანუკვარ სურვილებს ერთმანეთს ასე ვატყობინებდით. ძალიან ბედნიერები ვიყავით, ზუსტად ორი თვე. მერე კი ჩემი აღსასრული დადგა. მანამდე, გონება დავკარგე. "კომაა, - თქვა ექიმმა, - არაფერი ესმის." სულელი! - გავივლე გუნებაში. ჩემი უსაყვარლესი კაცი ფანჯარასთან მივიდა, დააორთქლა და დაწერა: "არ მიმატოვო!" ეს პირველი შემთხვევა იყო, როცა პასუხის გაცემა ვერ შევძელი. მას ჩემი ხელი ეკავა განთიადამდე, მერე კი...
ასთან მხოლოდ მაშინ მივდივარ, როცა სძინავს. ვერ ვტირი, თუმცა მტკივა. ჩემი აღსასრულის დილას მან მინაზე ნუგეშად წამიწერა: "ძლიერი ტკივილი ხანმოკლეა!" როცა საწოლისკენ შემობრუნდა, მე აღარ ვსუნთქავდი, მაგრამ დავინახე, როგორ ატირდა... და ვიცი, მანაც იცის, რომ მაშინ შეცდა, რადგან თვითონ უკვე ათი წელია სტკივა... ამ წლების განმავლობაში ის ყოველთვის მარტო ხვდებოდა ახალ წელს, ფანჯარასთან ჯდებოდა შამპანურის ჭიქით ხელში და დაორთქლილ მინაზე ჩემთვის წერდა. მისი ბარათები ვერცერთხელ ვერ წავიკითხე, იმიტომ, რომ ჩემი სუნთქვისგან მინა აღარ იორთქლება...
შარშანდელი წელი განსაკუთრებული იყო. საიქიო ცხოვრების საიდუმლოებებს ვერ გავამხელ, მაგრამ გაგანდობთ, რომ ერთადერთი თხოვნის შესრულებას შემპირდნენ. მე კი მისი ბარათის წაკითხვაზე ვოცნებობდი. როცა დაიძინა, დიდხანს ვეჯექი სასთუმალთან. შემდეგ ფანჯარასთან მივედი. ვიცოდი, რომ მისი გზავნილის წაკითხვას შევძლებდი. წავიკითხე კიდეც. იქ ეწერა: "გამიშვი!"
ეს წელი უკანასკნელი იქნება, რომელსაც მარტო გაატარებს. სურვილი იმის სანაცვლოდ შემისრულეს, რომ აღარასდროს მივიდოდი მასთან. როცა საათი თორმეტჯერ ჩამოჰკრავს, ის ჭიქაში შამპანურს დაისხამს, ფანჯარასთან მივა, დააორთქლებს და ჩემს ბარათს დაინახავს. იქ ეწერება: "გიშვებ..."



ჰო. გაგიშვი თითქოს მაგრამ ხანდახან მაინც მახსენდება ის დრო როცა მიყვარდი . ნეტა ისევ ისე მიყვარდეს ვინმე . ან უბრალოდ მიყვარდეს. კარგი იყო სიყვარული . თავად გრძნობა . ოღონდ ნერვების მოშლა და ნერვოზი ცუდი იყო . ისიც მახსოვს და ისიც.
— გაიგზავნა , დაწერიდან 1 წელიწადში
Decem et octo
თვრამეტი ფიქრით დაჭრილი მონა,
სადღაც კაფოზე ან უფრო მაღლა
უფსკრულს ისეთი ცდომით ვკიდივარ,
ასე იფიქრებთ ედემის რტო ვარ.

შავი და უტყვი ეტრატებია,
სადაც წერია ჩემი სიკვდილი.
ვგრძნობ, არც ჩქარია,
არც სწრაფმავალი-
ჩემი სუნთქვების მეფისტოფელი.

უცხო ნაღველით სავსეა გული
და მეთვრამეტედ დავიბადები-
საარაქაოდ,
ასე უბრალოდ,
მუზანაკლული, ამონასვეტი.

შემოქმედებით ვადაგასული,
კალმისტარების უყურო მონა,
რა მაწერინებს „მე“მაც არ იცის,
რა სიტყვებია, რომელი დროა?

ოჰ ბეატრიჩე!
ჩემში განვლილო...
მამცნე! სად ქრება ჩემში მოქცევა?!
მიქცევის შემდეგ რას წყდება ტალღა?!
ნუთუ ასეთი უმოქმედო ვარ?

სასოწარკვეთით ამოსტვრიული,
მესალმებიან „იყო“ და „არა“.
თავი მეგონა სიტყვების ღმერთი,
მაგრამ, როგორც ჩანს, ვარ მაწანწალა...

სადღა ვახსენო შენი სახელი?
სად დამებინდოს გონების თვალი?
რა დავიბრმავო გულის მაგივრად?
თუ შენს ნაზ სხეულს ვერ დავეკარი?
თუ არ დავხიე შენი ნიღაბი
და არ ვიხილე თვალების ძრწოლა,
მიწას მე ისე ვერ მიგათხოვებ,
თუ არ აღვბეჭდე მაგ სულის ქროლა.

საზი გიგალობს იმქვეყნად, ვიცი.
შენ სიმარტოვე ვერ შეგეხება,
ღმერთივით მაღლა, მაგრამ მიწაზე
დაიარები, თვალებში მზეთი.

ქალღმერთო დალი!
ზეღმერთო მთვარევ!
ვინ დააპურა ასეთი მგზავრი?
ამ დედამიწას ვინ უძღვნა, რა გზით?

თუ ვინმეს აქვე, (და ვიცი არის)
ეჭვის შეტანა უნდა საღრმთოში,
ვინც უკირკიტებს სამყაროს საწყისს
და უბინძურეს ჯოჯოხეთს უცდის,

წამსვე ვარწმუნებ ზეცის არსობას
მაშინვე იტყვის შენშია ღმერთი..
და არამარტო სინათლის სვეტი,
მე არამხოლოდ სიკეთეს ვეტრფი,
საკმარისია რომ მოიქუფრო...
ერთი წამებაც არის ზე'მეტი
საკმარისია,
ღიმილგაკრთომა,
და უცებ შენს ღმერთსა სატანა შეცვლის.

ასე მხოლოდ რომ საოცრდები,
თორემ ყველას ჰყავს თავისი ერთი.
რა განეკუთვნაზე ვილაპარაკო,
ყველაში ცხოვრობს თითო იმედი..
მაგრამ ორივე?! არა მგონია...
არა ვთვლი ასე, არ მემეტებით..

serapitham@gmail.com

"რა ოხრად გინდა ყველამ შენზე ილაპარაკოს,
გაქონ, გადიდონ, ყველა ბრიყვი მტლადაც დაგედოს" -ნ.ს.
— გაიგზავნა , დაწერიდან 1 დღეში
სიცარიელით გადმოგვყურებენ ანთებული ფანჯრები, ჩვენს ყურადღებას იპყრობენ და ჩვენც ვიპყრობთ მათსას, ალბათ რამდენი რამ მოუსმენიათ უბრალო მეტალოპლასტმასებს ან ხის ჩარჩოებს, რამდენი წყვილი დაუნახავთ ხელიხელ ჩაკიდებული ანთებული თვალებით, რომ შეჰყურებენ ერთმანეთის ლამპიონისქვეშ აბრწყინებულ თმასა და წამწამებს, რამდენს ჩაუვლია უკანასკნელად ამ ყრუ მემატიანეების საფუძვლებთან, რამდენ ფიქრიან ქარს გაუქროლია მათ თვალწინ და რამდენ ცრემლიან წვიმას დაუტყვია ნაკვალევი მათსავე მინებზე, რამდენი ოჯახური ჩხუბი მოუსმენიათ და რამდენი გაბრაზებული, ანერვიულებული ადამიანის გამონაბოლები შეუშთანთქავთ, რამდენი ბავშვის პატარა ნათითურები დასტყობიათ და რამდენი დანაორთქლებზე დახატული გული შეშრობიათ, ფანჯრები საიდუმლოების ყველაზე უინტერესო მსმენელები არიან, გააშლიან ხელებს და გაანიავებენ რაც გაიგეს და შეიტყეს თუმცა მაინც ყველაზე მეტი იციან!
— გაიგზავნა , დაწერიდან 2 კვირაში
— გაიგზავნა , დაწერიდან 1 დღეში
— გაიგზავნა , დაწერიდან 1 დღეში
— გაიგზავნა , დაწერიდან 6 დღეში
28/12/13
პირველ რიგში დაბადების დღეს გილოცავ ჩემო თავო , უკვე 25 წლის ხარ და დარწმუნებული ვარ ვერც გაიგე როგორ გავიდა მთელი ეს 7 წელი, თავი ისევ ბავშვი გგონია ხო? ალბათ და მთელი ცხოვრება ასე იქნება ^^
ახლა ცუდ ხასიათზე ვარ მაგრამ 7 წლის მერე სავარაუდოდ ეს მომენტი აღარც მემახსოვრება, უნივერსიტეტიც დამთავრებული მექნება, იქნებ გათხოვილიც ვიყო, არა, ვერ წარმომიდგენია ჩემი თავი დიასახლისად -_- ალბათ უფრო კარიერას მივხედავ უკვე მაღალანაზღაურებადი სამსახური მექნება და მარტო ვიცხოვრებ და საერთოდ რასაც მინდა იმას გავაკეთებ.. ჩემს გემოზე ვიცხოვრებ.. თუმცა რაღაცეები არ შეიცვლება ისევ მეყვარება მუსიკა და ფილმები ..სამსახურიდან დაღლილი რო მოვალ pink floyd-ის wish you where here -ს, comfortable numb-ს , shine on you crazy dimond-ს და კიდევ სხვა ჩემს საყვარელ სიმღერებს ჩავრთავ , მოვუსმენ , ლუდს დავლევ და ამით ნეტარების წუთებს შევუქმნი ჩემს თავს. ააარ ვიქნები ისეთი როგორიც ყველა ზრდასრული ადამიანიაა!!>_<რეებს ვბოდიალობ ხო? არც ვიცი მომივა თუ არა ეს წერილი 7წლის მერე .. უკვე 25ის ვიქნები )) ნეტა რა მელის წინ .. ოღონდ არა უაზრო და ბანალური ცხოვრება :@ ამას ვერ გავუძლებ:( რაც შეეხება სიყვარულს.. არც მომავალში გამიმართლებს და ამას უკვე შევეგუეეე -_- ან ვერ შევეგუეე, არ ვიცი..
არ ვიცი, და მნიშვნელობაც არ აქვს როგორი ვიქნები და რას გავაკეთებ იმ დროისთვის როცა ამ წერილს მივიღებ .. უბრალოდ მინდა,რომ ბედნიერი ვიყო.. :)
— გაიგზავნა , დაწერიდან 7 წელიწადში
,,ყველაზე დიდი საშინელება, რაც შეიძლება გაუკეთონ მშობლებმა თავიანთ ქალიშვილს, არის ის, რომ აღზარდონ როგორც "კარგი გოგო". მე არ ვგულისხმობ პატიოსანს, ჭკვიანს ან პასუხისმგებელს. მე ვგულისხმობ "კარგს". " კარგი გოგოობა"- ანუ ჩვევა იყო დამოკიდებული სხვის შეფასებაზე, შიში აწყენინო ნებისმიერ ნაბიჭვარს , მისწრაფება რომ კარგი დაინახო ნებისმიერ ნეხვში. კარგი გოგობა, იგივეა რაც, იყო კომფორტული ყველასთვის,შემდეგ კი ეს ტვირთი ხდება გაუსაძლისი, რომელსაც მთელი ცხოვრება ვეღარ იშორებ. კარგი გოგოები ძალიან უყვართ უფროსებს, მასწავლებლებს, ბაღის აღმზრდელებს. ეტყვი კარგ გოგოს შეჭამოს სუპი? ის შეჭამს ბოლომდე, იხრჩობა ,მაგრამ მაინც შეჭამს ,მხოლოდ იმიტომ რომ უფროსებს არ გაუცრუოს იმედები. შემდეგ კი ზრდასრულობაში უკვირთ და ვერ ხვდებიან საიდან აქვთ ჭარბი წონა და ცუდი ჩვევა ჭამონ იმაზე მეტი, ვიდრე უნდათ. უბრალოდ ის არაა მიჩვეული უსმინოს საკუთარ სხეულს, სამაგიეროდ მიჩვეულია ჩახედოს მასწავლებელს თვალებში და გაიგოს მაძღარია თუ არა ის ჯერ.
კარგი გოგო არ ურჩობს უფროსებთან. არც ეწინააღმდეგება და მეტიც , როგორც თანატოლს ისეც ვერ ესაუბრება მათ. ის მხოლოდ თავს უქნევს ,თანხმდება , უღიმის და უჯერებს მათ. და აი 14-15 წლის ასაკში,როცა აღზნებული ბებერი ნაბიჭვარი უწყებს ხელების ფათურს , გოგონას პასუხის გაცემაც არ შეუძლია, რადგან ამის უნარი არ აქვს! და ასე ითმენს გაგიჟებული და კიდეც ბევრს მოითმენს , იქ სადაც უნდა იყვიროს " დროზე გაწიე შენი ბინძური ხელები!".
კარგი გოგო მხოლოდ 5-ებზე სწავლობს .4-ანი მისთვის ტრაგედიაა. სასწავლო წლების განმავლობაში ის ისე ხდება სხვის შეფასებებზე დამოკიდებული, რომ მთელი ცხოვრება ცხოვრობს ნერვულ რეჟიმში და ფიქრობს : ნეტავ როგორ შემაფასეს? სწორად მოვიქეცი? რას ლაპარაკობენ ჩემზე?? ნამდვილად ყველა მთვლის კარგ გოგოდ??
და ასე ის ელის ცხოვრებაში ყველასგან 5იანზე შეფასებას, თუმცა სამწუხაროდ ცხოვრება ბევრად მკაცრია და აქ ყველას ენანება შექება და კარგი შეფასება , შედეგად გოგო იტანჯება და სვამს დამამშვიდებლებს , ან რაიმეს უფრო მაგარსაც 😉
კარგი გოგო ცდილობს იყოს ყველასთვის კომფორტული , იმაზე მეტად კომფორტული ვიდრე შინაურული ჩუსტები. აკმაყოფილებს, თავს სწირავს და ზრუნავს. მაგრამ ამ თვისებებს არამცთუ აფასებენ, არამედ თვლიან სისუსტედ და მეტიც ძალიან მაგრად იყენებენ.
რამდენი კარგი, კეთილშობილი და თავგანწირვის პრინციპებზე აღზრდილი გოგონა თხოვდება მუქთახორა, ალფონს ნაბიჭვრებზე?
კარგი გოგონა მიჩვეულია მოთმენას. მიჩვეულია არ შეაწუხოს უფროსები და არ მოაცდინოს მათი მნიშვნელოვანი საქმეებისგან თავისი უსარგებლო იდეებით. მიჩვეულია დამჯერად ელოდოს, როდის მიაქცევენ ყურადღებას. ის იმდენად ეჩვევა ამ მდგომარეობას, რომ ეს იქცევა მისი ცხოვრების წესად, ნახოს ტანჯვა იქ , სადაც ის სულაც არ არის. ეგ კი არა , ახალი დივნის ყიდვასაც ვერ ახერხებს წლობით, უბრალოდ მიეჩვია ზურგის ტკივილს და ვეღარ ამჩნევს , რომ ცვლილებებია საჭირო. ის შეეგუა ტანჯვას, როგორც აუცილებლობას.
გყავდეს კარგი შვილები? - ეს ძალიან კომფორტულია მშობლებისთვის . კარგი ბავშვები ლამაზ ქოთნებში ჩალაგებულ ყვავილებს ჰგვანან, თვალის გასახარებლად რომ დევს ფანჯრის რაფაზე. მაგრამ ცხოვრებისთვის "კარგ გოგოდ"ყოფნა ძალიან ცუდია. "კარგოობისგან" განთავისუფლება ძალიან რთული და ხანგრძილივი პროცესია . ასე რომ , სულაც ნუ იქნებიან ისინი კომფორტულები! სამაგიეროდ იქნებიან გამბედავები , შეეძლებათ საკუთარი თავის დაცვა და ზუსტად ეცოდინებათ რა უნდათ და როგორია მათი პირადი საზღვრები! ისინი მიეჩვევიან საკუთარი თავის თავად შეფასებას და არ მოუწევთ შეფასების ამოკითხვა მასწავლებლის თვალებში.
თუ საჭიროა იუხეშონ და პასუხიც დაუბრუნონ! ნუ იქნებიან კარგები, დაე იყვნენ ბედნიერები!!!!,,
— გაიგზავნა , დაწერიდან 1 წელიწადში
ამდღეს ლუკას დაბადებისდღე იქნება, დიდი იმედიმაქვს რომ ამდღეს ერთად ვართ.(ჩვენი ურთიერთობა მგონი არაპროგნოზირებადია და მეშინია რო შეიძლება რაიმე პატარა გაუგებრობა ნებისმიერ დროს დიდ პრობლემას გადაგვექცეს) მინდა რო დასამახსოვრებელი დღე იყო წლები რო გაგვყვეს მაგრამ არვიცი რას მოვიფიქრებ ან ჩემი მოფიქრებული მგონია რო ლუკას არმოეწონება იმიტორო ასევე არაპროგნოზირებადი ხასიათი აქვს ვერ გავიგე რა უყვარს და რა არა(მთავარია მე მიყვარს და იმედია მასაც).... ხო ისე დღეს მგონი გაბრაზებულია? ნახვა მინდოდა და ვერ მოვახერხე თვითონ კიდე არგამოვიდა ვერ ვიტან რო მეჯინება იმედია მოვაგვარებთ. ისე ცოცხალი თუ ვიქნები საერთოდ ამ ერთ თვეში ეგეც საკიტხავია❣️❣️❣️❣️ყოველდღე რო მომწეროს ჩემმა თავმა შეიძლება?🤣
— გაიგზავნა , დაწერიდან 1 თვეში