შემოგვიერთდით!

საჯარო წერილები

გამარჯობა ბექა... შაბათი, ორი საათი. ისევ ვწევარ და მინდა რამე გითხრა. რეალურად ძალიან მეშინია რიის წარმოდგენაც არ მაქვს. გუშინ ჯოკერის ფილმს ვუყურე, გახსოვს? ძაან სევდიანი იყო, მე მგავდა, სრულიად ამოვარნილი ყოფიერებიდა. არდადეგები მაქვს, კორონა ვირუსმან 12 კაცი დაავადა, მგონი მე არ დამემართება, მაგრამ სწავლა გადამედო კოორონას გამო. მგონი გადამედო, ზუსტად არ ვიცი. ხოდა ერთი თვეა სახლში ვარ, ჯანდაბას ღმერთო, რამდენ რამეზე ვფიქრობ იციი, მომავალი მღრნის რასაც ქვია. შენ ტვინს მიჭამ, დამდეევ, ჩარკვიანის სიმღერა როა ხო გახსოვს? ძაანაც არ მომწონს, მაგრამ რავი, წავა რა. ხოდა, რისი გაკეთება მინდა იცი? მთლიან ჩემს ცხოვრებას შევცვლიდი, ტეში დავსახლდებოდი და კენკრას და გირჩებს შევაგროვებდი და იმეებს შევჭამდი, მაგრამ მარტო არ მინდა დერჩენა. აღარ მინდა მეტი სიმარტოვე, გულის ამრევია, ყელში მიჭერს. აიი თითქოს ცხოვრება დინებას აგრძელებს, წარმოიდგინე, რამდენი ადამიანია ირგვლივს და მაინც ბარათაშვილობ და მაინც არავინ გყავს. შენც გახსოვს? სახლისკენ რო მოვდიოდი, სახლში წასვლა არ მინდოდა და ვიფიქრე, მოდი ვინმესთან წავალ მეთქი. მაშინ პირველად გავაცნობიერე, რომ მარტო ვიყავი. ხანდახან ვხედავ ადამიანები ერთდ არაინ, ზოგს ვიცნობ, ერთობიან რა ვიცი ერთმანეთი ყავთ და მე ის შემიძლია მხოლოდ რო დავალაიქო ან დავაკომენტარო. ძაან მასევდიანებს ეს ყველაფერი. წასვლა მინდა ამ ცხოვრებიდან, ან უბრალოდ ამ მდგომარეობიდა გამოსვლა. როგორ გამოვიდე? რა გავაკეთო, როგორ მოვიქცე? უკვე დამავიწყდა როგორ უნდა გრძნობდე რამეს. მომავალს რომ წარმოვიდგნე მაციებს, ძალიან ცივი ცხოვრებაა, მარტო მე და არავინ მეტი. ვერ წარმომიდგენია, რას ნიშნავს ვიყო ვინმესთან ერთად. ვინმეს რომ წარმოვიგენ, წარმოვიდგენ ბედნიერ ადამიანს, აიი მეგობრებთან ერთად, ერთმანეთს რომ ეხვევიან და იცინიან. მე ჩემს თავს სიბნელეში წარმოვიდგენ, შენც სიბნელეში ხარ ალბათ. ყველა იმედს მიცრუებ ბექა, ეჭვი არ მეპარება. შოპენჰაუერი მარტოობას ადიდებდა, იცი? გეცოდინება, იმედია წაიკითხავ ერთი წლის განმავლობაში. ყველა დღე ერთიდაიგივე, ხანდახან მინდა, რომ ახალი ფერებიც ვნახო, გასეირნება მინდა, მაგრამ სად წავიდე? ამეტუზებიან ვიღაც ხალხი და იძულებული ვარ მივესალმო. ყელში მიჭერს ეს ყოველივე. იმ დღეს, გუშინ, საღამოს ჩინეთის რაღც ძაანმ გარაი სანახაობა ვნახე. კლდე იყო ძაან მაღალი და იქ ადიოდნენ, მწვერვალზე. ძაან მომინდა იქ წასვლა, იმის მონახულება. ჯანდაბა, რამდენი რამეა სანახავი და საწავლი და მე კიდე რას ვაეკთებ? გული მერება.. ეხლა, ამ ბოლო დროს მუსიკაზე წაკითხვა დავამუღამე დ ჩემმა კლასელმა თქვა მე ასე ვუსმენო, გახსოვს ალბათ ვინც, მაგას რა დაგავიწყებდ. ყოველ დილით რო ვიღვიძებ ვნანობ, მინდა რომ მასთან რამე მეტა, სიყვარულში გამოვტყდომოდი. მახინჯი იყო, მაინცდამაინც არ ასხივებდა,მაგრამ არც მე ვარ ანგელოზი. აუ ნეტა რატო არ ვუთხარი? ერთხელ შევხვდი მარშუტკაში და ვიგრძენი რო ერთურთისთვის ვიყავით გაჩენილი. ყოველ შემთხვევაში, რო ვიხსენებ ასე იყო.ეს ფიქრები თუ ოცნებებნი, მიზნები, მომავალი მთიანად, როგორ მტკენსი იცი? წარსულს გამოვექეცი მგონი, მადლობა ფსიქოლოგს ამისტის. მაგრამ მომავალს რა ვუყო? ან ოცნებებს. უნდა შევეშვა აუცილებლად. იმ დღეს გავიგე, მარტოობა ისეთივე საზიანო ჯანმრთელობისთვის როგორც დღესი 15 ღერი სიგარეტის მოწევაო. აუუ კიდე კაი არ ვეწევი, ჩემი ფილტვები 15 ღერზემ ეტ სიგარეტს ვეღარ გაუძლებს ალბათ. დ. აუ ბექააა, რამე ქენი რა, გთხოოვსმ ჩინეთი გაქ სანახავი. მერე ბრაზილიაშიც რო წახვიდე არ გინდა? გინდა ალბათ. სამყარო საოცარია, იცი რამდენი რამეა სანახავი და შესასწავლი? რამე ქენი, ქენი შენ მაინც, ტორე მე ამ წელსაც ისე ცავათვებ, როგორც არაფერი
— გაიგზავნა , დაწერიდან 1 წელიწადში
— გაიგზავნა , დაწერიდან 1 დღეში
~სერაფიტა.
ვიღაცის სიძულვილი, თუ აუტანლობა (ცხადია, განსხვავდება ერთმანეთისაგან, ხარისხობრივად და გრძნობის დონეზე) ცუდი რამეა. მერე ამ ადამიანის სახე სულ ყველგან გეჩვენება, ყველაში ხედავ, თითქოს იმისთვის გდევს თან, რომ ცამდე აგიშალოს "ნერვული საღერღელი", ცხოვრების ტკბილი წამები გაამწაროს, სახეში შემოგარტყას და გითხრას: "შემომხედე, ეს მე ვარ, სიძულვილი მქვია და შენს გულში ვცხოვრობ."
შენ ამ დროს ის კიარ გძულს, ვიღაც სხვა, სხვისი სხეული და სული, არა, შენივე.
მხოლოდ საკუთარი თავისადმი ზიზღს განიცდი, რადგან ვიღაცა იმდენად გაღიზიანებს, მუდმივად ხედავ.
სიყვარულიცა და სიძულვილიც დასავლეთი და ღმოსავლეთი არიან.
ზღვის ორი ნაპირი,
მონეტის ორი მხარე,
ტყუპი ზარი.
სხვისი ზიზღი, საკუთარი თავის ზიზღია.
სხვისი სიყვარული, საკუთარი თავის სიყვარულია.
იცით რატომ?
თუ გრძნობას ჯერ საკუთარ თავზე არ გამოსცდი, სხვაზეც ვერ გადაიტან ჭეშმარიტად.
ისე, რაც მეტად თვითმყოფადდები, მეტად გეხილება თვალი.
ცხოვრების ლიბრი გცილდება და კარგსაც ისევე მკვეთღად აღიქვამ, როგორც ცუდს.
მანამდე კიდევ...ბუმ, ბუმ, ბუმ.
https://www.youtube.com/watch?v=bcw6N56Y4O4&list=PLuFBEptBq519M11SlseXgwpGm8YJSHXnY&index=179
— გაიგზავნა , დაწერიდან 1 დღეში
მოკლედ,ბოლო ზარის ცეკვების დადგმა დავიწყეთ. ისტორიაზეც შევედი და რავიცი ნელნელა წინ მივიწევ. მამამ იმდღეს ნითხრა თუ ჩააბარებ მანქანაა გიყიდიო,რათქმაუნდა ვერ მიყიდის სადააქ მაგის ფული მაგრამ სტიმული კარგია ცხოვრებაში❤ თომა ჯერ კიდევ დამსდევს და ვერ მეშვება. მე ისევსაისევ შერიგებას არ ვაპირებ. უხეშად და ძალიან დამამცირებლად ველაპარაკები რომ შემეშვას. არმომწონს გულს რომ ვტკენ მაგრამ,სხვა გზას თავად არ მიტოვებს. ისე ველაპარაკები და ვექცევი რომ თავი ბოროტი მგონია მაგრამ ხოვიცი რო არვარ. მტკივა,განვიცდი მეც მაგრამ ასე აჯობებს. მე ვერავის საკუთრება ვერ გავხდები.
წავედი ეხლა,ჯაყო მაქ წასაკითხი.. ტვინუ მოიტყნა🤣🤣🤦‍♀️
— გაიგზავნა , დაწერიდან 1 წელიწადში
ახლა 2020 წელია და ამ წერილს გწერ.
მინდა იცოდე რომ უმაგრესი გოგო ხარ! იმედი მაქვს გადაწყვეტილებები რომელიც მიიღე, ნაწილობრივ მაინც სწორი გამოდგა, და მთავარი ისაა რომ არა მგონია უნივერსტეტის მხრივ რამეს ნანობდე! ახლა ისწავლი კიდევ რამოდენიმე წელი ბაკალავრიატში და შემდეგ წახვალ საზღვარგარეთ, ან იქნებ უკვე მალე მიდიხარ?:) უმაგრესი გოგო ხარ,
და შენზე ვფიქრობდი მაშინ, როდესაც თვითმკველობაზე უარი ვთქვი. მომავალს ყოველთვის აქვს აზრი, ახლა ცოტა უაზრო გარემოშ ვარ, მაგრამ ეგ მაინც ზუსტაც ვიცი,რომ გარემოს შევიცვლი მალე!:).
ამ წერილს რატომ ვწერ? არასდროს დაკარგო მოტივაცია, სხვებსაც დაუდექი გვერდით, იყავი ძლიერი და კარგი მაგალითი სხვებისთვის. RISE AND SHINE!!
ხო და გახსოვდეს ვინ ხარ!!!! გაიხსენე 13 წლის საკუთარი თავი, რომელიც იმის იმედად იყო რომ შენ დახვდებოდი მომავალში,დიდი, დამოუკიდებელი, უმაგრესი გოგო:).
— გაიგზავნა , დაწერიდან 1 წელიწადში
ძვრიფასო სალი,
მივიღე შენი წერილი და ცოტა გამიხარდა,არაფერი შეცვლილა ერთ წელში-ისევ ისეთი ანცი და თავნება ხარ.. მიხარია,მიხარია რომ დღეები შენს პიროვნებას ვერაფერს აკლებს,მიხარია რომ მიუხედავად უამრავი სირთულისა შენ-შენ რჩები..
რა უნდა გითხრა 2021 წელს, მეშინია..სხვა არ დამხვდეს ..მინდა იგივე ემოცია მოიტანოს ჩემმა წერილმა რაც შენმა წერილმა მომიტანა დღეს. მწვავე პნევმონიით ვიტანჯები,რამდენჯერმე ისიც ვიფიქრე ხომ არ ვკვდები თქო..იმედია,ყველაფერი გაივლის და მომავალ წელს მივიღებ ამ წერილს.. მაგრამ,თუ ვერ მივიღე.. მინდა ყველამ იცოდეს რომ ბედნიერი ვარ..ბედნიერი ვარ,რადგან შევიმეცნე სამყაროს სიკეთეებით,ჩემი საკუთარი კარგის და ცუდის საზომები შევქმენი და ნამდვილად 70% იმ ცხოვრებით ვიცხოვრე,რომელიც მინდოდა მქონოდა.. ყველანი მიყვარხართ ვინც ოდნავ მაინც გამოიწვიეთ ჩემი ღიმილი.. და ხო,ახალი ბიჭი მყავს-ემი..ბაკურიანში გავიცანი,უცნაურია,არ გავს ჩემს ყოფილებს,ცოტას მაწვალებს-ბევრს მე ვაწვალებ 3:) რამდენიმე დღეში თბილისში იქნება და ალბათ შევხვდებით...იმაზეც დავფიქრდი ახლა,ერთ წელში შეიძლება ვიკითხო ემი ვინ იყო ნეტა თქო,ან ის ვთქვა ვაუ ერთი წელი გასულა თქო..უცნაური რამეები ხდება ჩემო ძვირფასო და დროც მიდის..
უკვე სამსახური მაქვს,ვმუშაობ და საკუთარ თავს ვახარჯავ..ვარჯიშის დაწყებაც საუკუნეა მინდა და როგორი იმედი მაქვს რომ მომავალ წელს ამ წერილზე გამეღიმება..
ძალიან მიყვარს შენთან ლაპარაკი,დრო არ მყოფნის და უაზროდ ბევრი მინდა ვწერო,რადგან დამაკლდა დღეს წერილი..
ისედაც წელიწადში ერთხელ ვსაუბრობთ..
ძალიან მენატრები ჩემო პატარა,ჩემო მზის სხივო,ლამაზო და მშვენიერო..
გაზაფხულის ყვავილი ხარ,მომღიმარი და გულანთებული..
თუ ზამთარი ისევ რთული აღმოჩნდა,თუ გგონია რომ ამდენი აღარ შეგიძლია გაიხსნე ის ვარდისფერი დღეები ჩვენ რომ ძალიან ვიყვარს..
გაიხსენე ღამეები,შენი კისკისი რომ ცას წვდებოდა..
გაიხსენე ის სიყვარული რომლითაც გიყვარდა და რომელსაც წლებია ანაწილებ ხელმოცარულ ყმაწვილებზე..
იმედი მაქვს,ვიღაც შენც გიპოვის ერთხელ..იმედი მაქვს,ვიღაც შენც ჩაგიკრავს გულში..
პატარა ვარდის კოკორო
მოწყვეტილო ვარსკვლავო
ტკბილო ალუბალო
ყველაზე მეტად მიყვარხარ და აქ გემშვიდობები,

მალე კვლავ ერთად ვიქნებით,თუმცაღა სულ ერთად ვართ..

სიყვარულით,

სალომე
— გაიგზავნა , დაწერიდან 1 წელიწადში
თავდაპირველად,სანამ წერას დავიწყებდი იმდენი რამ მიტრიალებდა თავში მეგონა საერთოდ არ მეყოფოდა სივრცე ყველაფრის დასაწერად. ახლა კი მხოლოდ ჩემი აჩქარებული გულისფეთქვა მაგრძნობინებს,თუ რა სერიოზულ ამბავს შევჭიდებივარ. ღირს თუ არა,ასე ცალსახად არავინ იცის ხოლმე,თუმცა ჩემებური საბოლოო დასკვნა გაძლება-ვერ ვაძლების ამბავში მაფიქრებინებს რომ ღირს.
როდემდე იქნები ჩუმად შენ ან როდემდე ვიქნები უტყვად მე.
მთავარი ამ ლაბირინთივით არეულ სიტყვებში ალბათ სულ სხვა რამ არის. ალბათ ის რაც მინდოდა მეთქვა მაგრამ ვერ გითხარი ვერასდროს.
ვიცი რამდენი რამ გაგივლია,რამდენი გიწვალია და რამდენჯერ გიტირია.
ვიცი რამდენი დაგიმალავს და რამდენჯერ შეგშინებია.
ისიც ვიცი რომ აქამდე მოსასვლელად ბევრი იბრძოლე.
ახლა,ამ წამს ვერ ხვდები ვინ ვარ,გეხუმრებიან თუ რამე ახალი თამაშია,მაგრამ მენდე,ბოლომდე წაიკითხე.
შენ ალბათ რთულად თუ წარმოიდგენ რამდენ რამეს ვატარებ ჩემთვის ჩუმად და როგორი რთულია ესე ვაკუუმში არსებობა. თითქოს ეს კითხვისნიშნებიც ცალკე გახრჩობენ: ასე იყო? მართლა ასე მოხდა? ნუთუ ასე გააკეთა? მერე ძახილის ნიშნები და სევდა ერთად მოდის: ალბათ როგორ გტკიოდა მაშინ,ალბათ როგორ წუხდი მაშინ და როგორ გინდოდა შენთან ვყოფილიყავი და ჩაგხუტებოდი,თან ხომ იცი სევდა და სინანული მეგობრები არიან და ერთად რომ ჩამოსხდებიან ფინჯან ნალექიან ყავაზე იქ ახალი დრამა იწყება. კვლავ ახალი სცენარის წარმოდგენა,სადაც შეიძლება შენ სულ არ გინდოდა ჩემი შენთან ყოფნა,სულ არ ფიქრობდი ჩემზე და ცხოვრობდი შენთვის მშვიდად და წყნარად. თუმცა ეს კადრი მხოლოდ მაშინ მოდის,თუ კი იმდენად ეგოისტურად მენატრები რომ მინდა გაგიბრაზე,გულით ვერ გიბრაზდები და ვიგონებ ათას მიზეზს რომ ჩემ მარტოობით გამოწვეულ გაბრაზებას ალიბი ჰქონდეს.
ისე,ახლა თითქოს დავმშვიდდი. აღარ აქვს მნიშვნელობა ვინ რას იტყვის...არ აქვს მნიშვნელობა ვინ როგორ შეეცდება გამაბოროტოს
უბრალოდ მინდოდა მეთქვა რომ მიყვარხარ.
თითქოს ვიცი კიდეც როგორ ხარ ახლა,გატეხილი,განადგურებული და დაცემული,მაგრამ
იცოდე,მე შენი მჯერა.
პატარ-პატარა აგურებით აშენებილი,ნაჯაფი სახლი ასე ერთი ხელის მოსმით არ უნდა დაანგრიო.
შენ ხარ ძლიერი და დამოუკიდებელი ქალი.
შენ ხარ მარტოდმარტო მებრძოლი ქალი ყველა კაცის ომში.
მე უპირობოდ მჯერა შენი
მე შენთან ვარ ყოველ წამს,შენ კი ჩემთან.


“კარგად უნდა ვიყოთ გოგო,კარგად”
❤️
— გაიგზავნა , დაწერიდან 1 დღეში
— გაიგზავნა , დაწერიდან 1 დღეში
ისევ გწერ წერილს, თითქოს და ვცდილობ შენ დაგიმტკიცო რაღაც, რაღაც რასაც ხმამაღლა ვერ ვიტყვი, მაგრამ ორივემ ვიცით, მიუხედავად იმისა, ღრმადაა მიმალული ჩვენს სულში, თუ ფაქიზად მიმოფანტული ირგვლივ. ამჯერად, სხვა აზრზე ვარ, დრომ თავისი გაიტანა და შთანთქა ოცნებები, გეგმები.. რაც არ ხდება უკეთესობისთვისააო, ამბობენ. 18 დღეში 18 წლის ხდები,  საკრალური ასაკია, მას ამდენი ხანია ველოდებოდით.. გეგონა, რომ აქამდე მოაღწევდი?  იმდენი მეტამორფოზა გაიარე, ენით აღუწერელი, შეუიარაღებელი თვალისთვის მიუწვდომელი... ხან სავსე ხარ, ხან ცარიელი, ხან ბედნიერი, ხან გულჩათხრობილი, ხან თავდაჯარებული, ხანაც სარკეში ანარეკლის დანახვის მოშიშარი, ქაოსი ხარ, ქარიშხალი, ყველას ეკუთვნი, თან არავის, ყველა გინდა, თანაც არავინ, ილტვი არარაობისკენ და ეძებ ყველაფერს, ოცნებობ, მიყვები უცნობ გზას, რომელიც არ იცი სადამდე მიგიყვანს, მაგრამ არამგონია საბოლოოდაც, როგორც მუდამ, იმედგაცრუებული დარჩე. სადღაც, აუცილებლად იპოვი ხსნას, წამალს, საიდანღაც აუცილებლად მოვა საშველი, რომელიც დანაკლისს აგივსებს, ამოცლილ გულს გაგიმთელებს. არ ვიცი, საიდან გახდი უგრძნობი, ცივი, ქვასავით მყარი და Პარალელურად, ფაიფურივით ერთი ხელის მოსმით მსხვრევადი.. - არა, ვიცი. მაშინ, როდესაც თავი უსაფრთხოდ უნდა გეგრძნო, ბილიკზე ფეხი დაგიცდა, წამოგიგეს.. ხავსს ეჭიდებოდი, აღელვებულ ტალღებში, ცურვა უცოდინარი დააბიჯებდი.. გიმტყუნეს, -ზურგიდან დანა შენივე ხელით ამოიცალე.. ბოლოს კი, მორგებული ვარდისფერი სათვალეები მოგაგლიჯეს და მწარე რეალობის პირისპირ დაგტოვეს.. ბავშვობა წაგართვეს, ვინც გეუბნება, ჯერ კიდევ წინ გაქვს ყველაფერი, ასაკი არ გიწყობს ხელს სიბრძნეშიო, არასწორია, მათ უბრალოდ არ იციან რა ტკივილებს უმკლავდებოდი ყოველღამით მარტო, უკან წლები მოიტოვე, ის წუთები აღარ დაბრუნდება, თუმცა დარწმუნებული ვარ, სამაგიეროდ, ახლო მომავალში ტანში ბედნიერების ტალღა დაგივლის, ასეა, შავი ელფერი არასდროს დასდევს ცხოვრებას ამგვარი ხანგრძლივობით, მას სინათლე ჩაანაცვლებს.. ბევრი ადამიანი წავიდა შენგან, ზოგს არც კი დასცალდა შენთან ყოფნა, ისე გაუჩინარდა, სიბნელის მორევში, ხრამიდან გკრეს ხელი.. ერთ დღეს, ყველა კითხვას გაეცემა პასუხი და თანმდევ ბურუსს აუცილებლად მოიშორებ მხრებიდან .თითქოს მოკვდი, მაგრამ რაღაცა ძალამ გამოგაცოცხლა, თავიდან შთაგბერა სული. მეგონა, ეს ტკივილი და კრახის შეგრძნება სამუდამოდ გაგყვებოდა, შევმცდარვარ. ტკივილი გაქრა, სამაგიეროდ, უცნობი ღრმული დაგიტოვა.
მარტოობა, მარტოობა, მარტოობა...
მარტოობა...
მიუხედავად იმისა, რომ უკვე ისეთი სიმძაფრით აღარ ხარ შეპყრობილი, სული რომ შეგიძრას, ღამღამობით სევდა მაინც გიპყრობს..
უნდა ვისწავლოთ მარტოობა... მარტოობა.. მარტოობა.
ის მარტოობა, რომელიც უკიდეგანოდ არ გაიწელება. პირობას გაძლევ.
გამთელდები.

გილოცავ იუბილეს, ჩვენ ეს შევძელით. კიდევ ბევრს შევძლებთ, ჩვენნაირ გასაჭირში მყოფებს დახმარების ხელს გავუწვდით.
გილოცავ იუბილეს, შენ ამას შეძლებ. რა დაბრკოლებაც არ უნდა შეგხვდეს, გადალახავ მას.
გისურვებ უდაბრკოლებო, გლუვ გზას.
წინ სილამაზეა. არ დანებდე. იბრძოლე. შეიძლება ვერ გრძნობ ამას, თუმცა მე ვამაყობ შენით და მიყვარხარ.

მხოლოდ შენი, ა.
— გაიგზავნა , დაწერიდან 3 კვირაში